THE HAQUE: Mahkamah Keadilan Antarabangsa (ICJ) semalam memutuskan Singapura mempunyai hak ke atas Pulau Batu Puteh, manakala Batuan Tengah yang terletak tidak sampai satu kilometer dari pulau itu milik Malaysia.Bagaimanapun, ICJ memutuskan hak milik Tubir Selatan, kira-kira empat kilometer dari Pulau Batu Puteh, akan ditentukan mengikut persempadanan perairan negara yang menguasainya.

Penghakiman setebal 81 halaman itu yang dibacakan oleh Naib Presiden ICJ, Hakim Awn Shawkat Al-Khasawneh, selama kira-kira sejam 45 minit mulai 10 pagi itu, (4 petang waktu Malaysia), menamatkan pertikaian lebih 28 tahun oleh kedua-dua negara ke atas muka bumi itu.

Dalam keputusan berhubung Pulau Batu Puteh yang dikenali di Singapura sebagai Pedra Blanca, 12 hakim memihak kepada Singapura manakala empat Malaysia, Batuan Tengah (15-1). Bagi Tubir Selatan ICJ mengundi 15-1, ia hak negara yang memiliki perairannya.Mereka mengiktiraf tuntutan Kesultanan Johor terhadap hak kedaulatan ke atas Pulau Batu Puteh serta dua lagi, tetapi mengambil kira bahawa lebih 100 tahun Malaysia tidak berbuat apa-apa untuk menunjukkan haknya ke atas pulau itu.

Selain itu, surat Penolong Setiausaha kerajaan Johor pada 1953 kepada Singapura yang tidak menuntut hak milik ke atas Pulau Batu Puteh, dianggap mahkamah sebagai pengakuan penyerahan kedaulatan pulau berkenaan kepada republik itu.

Keputusan ICJ yang juga badan perundangan tertinggi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) itu, adalah muktamad dan mengikat kedua-dua negara serta tidak boleh dirayu lagi. Keputusan itu disiarkan secara langsung oleh RTM1.Menteri Luar, Datuk Seri Dr Rais Yatim yang mengetuai rombongan Malaysia mendengar penghakiman itu, menyifatkan keputusan berkenaan sebagai menang-menang kerana Singapura tidak memperoleh semua yang dituntut, sebaliknya Malaysia diberi hak kedaulatan ke atas Batuan Tengah.

Sehubungan itu, katanya, Jawatankuasa Teknikal yang dibentuk kedua-dua negara bagi mengkaji hasil keputusan itu akan memulakan segera mesyuarat untuk mencari kaedah penyelesaian kedudukan Tubir Selatan, yang tidak diputuskan pemiliknya dalam penghakiman berkenaan.

ICJ mula membicarakan tuntutan terhadap Pulau Batu Puteh pada 6 November 2007. Dokumen ratifikasi perjanjian khas untuk memeterai persetujuan kedua-dua negara membawa dan menerima sebarang keputusan ICJ berhubung kedaulatan Pulau Batu Puteh, Batuan Tengah dan Tubir Selatan itu ditandatangani Malaysia dan Singapura pada 6 Februari 2003 ketika Tun Dr Mahathir Mohamad menjadi Perdana Menteri.

Ini kali kedua ICJ membuat keputusan berhubung tuntutan wilayah bertindih membabitkan Malaysia. Pada Disember 2002, ICJ memutuskan Malaysia mempunyai hak kedaulatan terhadap Pulau Sipadan dan Pulau Ligitan di pantai Sabah, yang turut dituntut Indonesia.Dalam menolak tuntutan Singapura ke atas Batuan Tengah, Awn Shawkat berkata, 15 hakim mendapati hak milik asal Batuan Tengah perlu dikekal kepada Malaysia sebagai pengganti Kesultanan Johor.

Beliau berkata, mahkamah tidak menerima tuntutan Singapura berhubung negara yang memiliki kedaulatan ke atas Pulau Batu Puteh, sekali gus mempunyai hak yang sama ke atas Batuan Tengah dan Tubir Selatan.

Berhubung Pulau Batu Puteh, mahkamah menerima hujah Malaysia bahawa Kesultanan Johor mempunyai hak kedaulatan ke atas pulau berkenaan bermula sebelum 1800 hingga 1840 dan melalui surat pegawai kanan kerajaan Johor hak itu diserahkan kepada kerajaan British Singapura pada 1953.

“Mahkamah memutuskan Kesultanan Johor mempunyai hak milik asal ke atas Pulau Batu Puteh dan hak itu disokong serta disahkan melalui tindakan Sultan Johor mengambil tindakan ke atas Orang Laut yang tinggal di kepulauan di Selat Singapura termasuk Pulau Batu Puteh serta menjadi kawasan marin itu tempat penginapan mereka,” katanya.

Katanya, hak kedaulatan pulau berkenaan terus berada di bawah Kesultanan Johor melalui perjanjian British-Belanda 1824, Triti Crawfurd 1824 dan apabila Sultan Johor bersetuju menyerahkan Singapura kepada Syarikat Hindia Timur (EIC).

Mengenai kedudukan perundangan ke atas pulau itu selepas 1840, Awn Shawkat berkata, mahkamah menimbang fakta yang berkaitan, terutama mengenai kegiatan atau tindakan yang dilakukan oleh pihak terbabit dalam tempoh itu.

“Kami meneliti kejadian yang berlaku dalam tempoh itu seperti proses pembinaan rumah api dan kegiatan yang berlaku pada 1852-1952, iaitu pengenalan peraturan mengenai rumah api serta sistem lampu selat, perkembangan perlembagaan Malaysia dan Singapura serta peraturan perikanan Johor pada 1860 tetapi semuanya tidak dapat membantu memuktamadkan kes di depan mahkamah ini.

“Bagaimanapun, mahkamah mengambil kira surat Penolong Setiausaha Kerajaan Johor dan mentafsirkan sebagai satu yang amat penting untuk menentukan persefahaman perkembangan kedua-dua pihak berhubung kedaulatan Pulau Batu Puteh.

“Justeru mahkamah mendapati surat jawapan Johor itu menunjukkan sejak 1953 lagi negeri itu sedar ia tidak lagi mempunyai hak kedaulatan ke atas pulau berkenaan,” katanya.

Awn Shawkat berkata, mahkamah akhirnya meneliti tindakan atau kegiatan yang dilakukan kedua-dua pihak selepas 1953 dan membuat kesimpulan tindakan tertentu seperti penyiasatan Singapura berhubung kapal karam dalam perairannya, permohonan kebenaran pegawai Malaysia membuat kerja ukur di perairan pulau itu, sebagai tindak-tanduk melaksanakan hak kedaulatan.

Selain itu, katanya, mahkamah menimbang tindakan pihak lain yang menyokong tuntutan Singapura seperti tindakan Malaysia mendiamkan diri apabila Singapura mengibarkan bendera di Pulau Batu Puteh, pemasangan alat komunikasi tentera pada 1977, cadangan kerja penambakan laut, penerbitan tertentu serta peta.

Berdasarkan fakta itu, katanya, mahkamah memutuskan bahawa Singapura sudah mempunyai hak kedaulatan ke atas Pulau Batu Puteh sejak 1980, iaitu tarikh pertikaian kes itu bermula.

Khirul Bahri Basaruddin

Mohandas Karamchand Gandhi lahir pada tahun 1869 di India dan telah dibunuh pada tahun 1948 oleh seorang fanatik Hindu yang bernama Nathuram V Godsey. Gandhi adalah seorang penganut agama Hindu dan lahir dari kasta yang kedua tertinggi dalam kasta Hindu iaitu Vaisya. Penganut agama Hindu amat percaya pada kelahiran semula yang akan menentukan kehidupan mereka buat selama-lamanya. Apabila kelakuan dan peribadi mereka baik di dalam kasta asal mereka, kelahiran semula mereka akan dinaikkan taraf ke kasta yang lebih tinggi daripada sebelumnya.

            Sebaliknya pula berlaku sekiranya seseorang yang dari kasta yang lebih tinggi melakukan kekejaman dan keburukan semasa hidup mereka, kelahiran semula mereka dalam fahaman Hinduisme akan berada di kasta yang paling rendah dan mengaibkan. Ada juga di kalangan masyarakat Hindu yang tidak boleh disentuh langsung ataupun dikenali sebagai oarang yang tidak mempunyai kasta. Penganut-penganut agama Hindu dari kasta yang lain akan melayan golongan ini dengan begitu buruk sekali dan langsung tidak mahu bersentuhan dengan mereka kerana takut akan bala dan sial yang akan menimpa mereka. Golongan ini hidup di dalam kepapaan dan kemelaratan hidup yang teruk dan peluang untuk mereka berada dalam situasi dan kedudukan yang baik adalah amat tipis.

            Ghandi telah dilahirkan dalam keadaan India berada dalam kekuasaan dan penjajahan koloni Empayar British. British telah mentadbir dan berada di India untuk beberapa abad. Pada waktu itu, rakyat India berada dalam keadaan kemiskinan kerana pihak British telah mengaut segala kekayaan hasil bumi India. Ini telah menyebabakan kehidupan rakyat ini amat merempat dan daif. Setelah menamatkan alam persekolahan di India, Ghandi telah melanjutkan pelajaran beliau dalam jurusan undang-undang di London. Seterusnya beliau telah menjadi seorang peguam.

            Ghandi telah kembali ke India setelah tamat pengajiannya dan tidak lama selepas itu beliau telah dihantar oleh firma tempat beliau bekerja ke Afrika Selatan. Beliau telah menjadi seorang peguam kepada seorang saudagar di sana. Di Afrika Selatan, orang yang berkulit gelap amat tidak disenangi oleh peneroka berkulit putih.

PERJUANGAN GHANDI

            Suatu hari, Ghandi telah dihalau keluar dari sebuah kereta api kerana tindakan beliau yang tidak mahu memberi tempat duduknya kepada seorang penumpang berkulit putih. Bertitik tolak dari situlah, beliau bertekad untuk tidak mahu ditindas lagi dan berjuang untuk kepentingan golongan minoriti yang ditindas di Afrika Selatan pada ketika itu. Akibat daripada diskriminasi warna kulit ini, Ghandi telah mengetuai satu kesatuan sekerja India di sana dan berjuang untuk hak asasi mereka.

            Ghandi telah menekankan satu pegangan hidup yang amat kuat pada dirinya dan beliau telah mengamalkannya untuk seumur hidup beliau iaitu tidak akan menggunakan kekerasan dalam perjuangannya walaupun orang lain akan melakukan penindasan terhadap dirinya. Oleh itu, beliau telah telah mengembangkan satu tindakan baru yang dikenali sebagai satyagraha iaitu menekankan kepada penggunaan kuasa kebenaran untuk menentang penindasan yang menidakkan hak asasi golongan minoriti di Afrika Selatan pada ketika itu. Beliau telah memperjuangkan hak pekerja-pekerja India di sana dan kejayaan yang beliau kecapi adalah amat besar dan bermakna. Namun begitu, di sepanjang perjuangannya, belaiu tidak pernah menggunakan kekerasan. Akibat daripada tindakan beliau ini beliau telah dipenjarakan.[1]

            Beliau juga telah menubuhkan ashram[2] di mana individu yang berlainan agama dan fahaman hidup bersama dan keadaan yang aman dan harmoni serta bebas dari penindasan bangsa lain. Beliau adalah seorang pejuang yang tidak menyimpan apa-apa rahsia dalam perjuangannya dan merupakan seorang yang mudah didampingi ketika hayatnya. Apabila beliau kembali ke India, beliau telah disambut oleh ribuan rakyat India dan meraikan kepulangan beliau. Ghandi sendiri pada hakikatnya tidak suka dengan sambuat yang sebegitu kerana belaiu mahu hidup seperti rakyat India yang lain; jauh dari bandar dan berada dalam taraf yang sama seperti mereka. Beliau tidak mahu didewakan sebagai seorang yang hebat tetapi beliau mahu memperjuangkan nasib rakyat India di tanahair sendiri pada ketika itu.

            Ghandi mahu menjadi rakyat India yang sejati yang lahir di tanah air yand telah sekian lama dianaktirikan oleh pihak penjajah. Oleh itu, beliau telah memulakan penjelajahan ke setiap pelusok India dengan hanya menggunakan kereta api dan berada di gerabak kelas tiga. Melalui penjelajahan ini beliau telah melihat “India” dan melihat bagaimana rakyat India hidup. Tidak lama selepas itu beliau telah menjadi pemimpin kepada swaraj[3] iaitu satu perjuangan ke arah pemerintahan sendiri.

PENYATUAN RAKYAT INDIA DAN MENUNTUK KEMERDEKAAN INDIA DARI BRITISH

Rakyat India amat menyayangi dan menyenangi Ghandi kerana beliau amat memahami isi hati rakyat India pada ketika itu. Beliau terus menetap di India dalam keadaan yang ringkas dan penuh dengan kesyukuran. Nampak sahaja ringkas  tetapi semangatnya penuh dengan perjuangan membela rakyat India itu sendiri. Beliau  meneruskan perjuangan sehingga ke akhir hayatnya.

            Bermula dari sini, Ghandi telah mula mengait dan membuat tenunan. Beliau telah mula mengait kain kerana beliau berpendapat kemiskinan yang berlaku di India adalah akibat daripada pakaian yang digunakan pada ketika itu diimport dan dibuat di Tanah Besar Britain. Memandangkan kerja-kerja mengait dan menenun ini adalah merupakan pekerjaan asas untuk rakyat India di kampung-kampung , Ghandi berpendapat dan percaya pengimportan kain dan bahan-bahan dari luar telah melumpuhkan sebahagian besar ekonomi India dan akibat daripada ini, kebanyakan rakyat India tidak mempunyai pekerjaan dan mengganggur. Inilah, pada pengamatan Ghandi penyebab utama kepada kemiskinan yang berlaku di India pada ketika itu.

            Ghandi telah menggalakkan rakyat India untuk menenum semula kain sekiranya mereka tidak mempunyai apa-apa yang hendak dilakukan kerana dengan pekerjaan ini mereka boleh menghasilkan sesuatu dan dari penghasilan ini juga nanti mereka akan mendapat pendapatan yang setimpal dengan usaha mereka. Pada suatu hari, sebagai simbolik, Ghandi telah menyeru pengikut-pengikutnya agar mengumpul pakaian-pakaian yang dihasilkan oleh British dikumpul dan dibakar. Beliau lebih menggalakkan rakyat India untuk tidak membeli pakaian dari Britain tetapi menghasil, membeli dan menggunakan pakaian yang dihasilakn orang rakyat India sendiri. Selepas itu semakin banyak orang India yang memboikot barangan Britain. Pada ketika inilah banyak rakyat Britian yang mula mengganggur dan rakyat India pula telah mula mempunyai pekerjaan. Langkah yang dilakukan oleh Ghandi ini adalah titik permulaan ke arah penyatuan rakyat serta kemerdekaan India dari British.

            Rakyat India terdiri daripada rakyat yang menganuti pelbagai agama dan kepercayaan seperti Buddha, Hindu dan Islam serta terdapat banyak kaum yang menghuni di bawah negara yang serba miskin ini. Dalam keadaan negara yang begitu luas, Ghandi telah dapat menyatukan rakyat India agar bersatu dalam apa jua tindakan untuk memperolehi kemerdekaan dari British. Kalau kita fikirkan memang mustahil untuk Ghandi melakukannya tetapi itulah hakikatnya. Gandi telah berjaya menyatukan  rakyat India pada ketika itu.

            Satu lagi langkah awal ke arah kemerdekaan India ialah permintaan Ghandi agar semua rakyat India mengadakan mogok sehari di seluruh ini. Pada awalnya, tiada siapa menjangka bahawa suara Ghandi ini akan didengari oleh seluruh rakyat India tetapi sebaliknya pula telah berlaku. Seluruh rakyat India telah menyahut gesaan Ghandi agar mengadakan mogok tersebut. Mereka telah mogok selama sehari. Akibatnya, tiada kesesakan di India pada hari tersebut, penghantaran surat tidak dilakukan dan perkhidmatan mail terhenti, kilang-kilang tidak beroperasi dan yang paling utama untuk British adalah talian telegrafnya yang tidak berfungsi. Ini mengakibatkan rakyat British di India pada ketika itu terputus hubungan dengan Tanah Besar Britian. Bermula dari sinilah , British menyedari tentang kekuasaan Ghandi di India, kuasa menyatukan rakyat dan kuasa untuk memerdekakan India.

            Gandhi berjaya menyatukan rakyat India yang terdiri daripada pelbagai kaum dan agama dalam menuntut kemerdekaan India daripada British kerana fahaman dan pembawaan cara perjuangannya yang mampu diterima semua. Salah satu peristiwa penting ke arah perjuangan untuk memerdekaan India adalah peristiwa garam. Pihak British telah menguasai pergeluaran garam di India dan rakyat India semdiri terpaksa membayar cukai untuk setiap garam yang yang diperlukan. Garam adalah salah satu keperluan asas rakyat India pada ketika itu dan Gandhi bahawa undang-undang terhadap pemilikan dan pencukaian industri garam ini adalah undang-undang yang amat asas di India dan ianya boleh dipertikaikan. Oleh itu, beliau telah menunjukan ketidakpuasan hatinya terhadap undang-undang ini dengan berjalan kaki dari darat  ke laut sejauh lebih kurang 140 batu. Apabila Gandhi memulakan perjalan beliau, hanya beratus orang pengikut sahaja yang berjalan bersamanya dan apabila menghampiri pantai jumlah tersebut menjadi semakin banyak dengan lautan manusia.

            Apabila sampai di pantai secara simboliknya, Gandhi telah mengambil segenggam garam dan mencampaknya ke laut dan telah meminta pengikutnya membuat pekara yang sama. Pihak polis atas arahan pegawai British telah berjaya menyuraikan mereka ini dari pantai dan pengikut-pengikut Gandhi ini telah berarak pula ke kilang-kilang garam dan cuba mengambil garam dari sana. British telah mengarahkan pihak tentera untuk mengawal keadaan dan pihak tentera ini telah menggunakan kekerasan untuk menghalang pengikut-pengikut Gandhi dari memasuki kilang-kilang berkenaan. Tentera British telah memukul mereka sehingga mereka tidak mampu berdiri lagi. Walau apapun yang dilakukan oleh tentera British terhadap mereka, mereka tidak membalasnya dengan kekerasan kerana menyahut seruan Gandhi yang mahu berjuang tanpa berlakunya kekejaman di pihak rakyat India.

            Kebanyakan tindakan dan protes yang dilakukan oleh Gandhi merupakan satu tindakan yang amat berjaya. Kejayaan ini sebenarnya bertitik tolak dari pihak British itu sendiri. Mereka tidak dapat untuk mengambil tindakan ke atas pihak musuh ataupun penentang yang menentang mereka tanpa menggunakan kekerasan. Tindakan Gandhi yang melakukan penentangan secara lembut telah mematikan langkah pihak berkuasa untuk menentangnya secara kekerasan. Dalam pada masa yang sama pihak media dari serata dunia telah berkata tentang kehebatan Gandhi dalam usahanya menentang kekejaman yang telah dijalankan oleh pihak British terhadap rakyat ini. Ini telah menambah lagi bebanan kepada pihak British untuk terus bertapak dan berkuasa di bumi India. Pihak pemerintah British telah menjadi pening kepala memikirkan tetang pengaruh Gandhi yang begitu kuat itu. Tindakan yang dilakukan oleh Gandhi telah mendapat sokongan ramai orang dari serata dunia apabila mereka melihat kekejaman yang dilakukan oleh pihak British terhadap mereka yang menentang mereka secara aman. Semakin banyak orang India menyayangi Gandhi kerana beliau amat rapat dengan rakyat di negaranya sendiri.

            Gandhi adalah seorang pemikir yang amat kritis dan mempunyai semangat juang yang amat tinggi terhadap keperluan rakyat India pada ketika itu. Beliau banyak memikirkan tentang orang-orang India tanpa memikirkan kasta mereka. Beliau ingin memperjuangkan semua nasib orang India dan memertabatkan orang India setanding dengan bangsa lain. Dalam pada masa itu juga, beliau mencari jalan bagaimana hendak membantu golongan “Untouchables”. Golongan “Untouchables” adalah golongan mereka yang berada di luar kasta atau pun lebih dikenali sebagai golongan tanpa kasta. Mereka ini dipandang hina oleh golongan kasta lain di India pada ketika itu. Gandhi telah menggelar golongan yang kurang bernasib abik ini ‘harijan’, yang bermaksud ‘anak-anak Tuhan’. Gandhi juga telah mengatakan bahawa ‘harijan’ ini adalah golongan mereka yang telah diberkati dan dirahmati oleh Tuhan mereka.

            Walaupun merupakan seorang yang kuat beribadah dan berpegang teguh pada agamanya yang berpaksikan kasta, namun beliau berpendapat bahawa Tuhan mereka juga tidak menidakkan hak golongan yang di luar kasta ini. Untuk membantu golongan yang tidak berkasta ini, Gandhi telha melakukan satu penghijrahan jauh dan merentasi hampir kesulurh India untuk memungut dan mengutip wang bagi membantu golongan yang selama ini dikatakan telah ditindas oleh kasta lain di India. Beliau telah membantu golongan ini sehingga di akhir hayat beliau.

            Gandhi telah menggunakan pengetahuan beliau dalam bidang undang-undang untuk membantu masyarakat India yang masih daif dan kuat mempercayai kasta-kasta yang berkaitan. Beliau telah berbincang dan berjumpa dengan golongan India yang berada di Afrika Selatan tentang hak-hak asasi manusia. Beliau cuba untuk menyatukan semua orang India tanpa mengira kasta mereka, tanpa juga mengira agama mereka dan tanpa juga memgambil kira kedudukan mereka dalam masyarakat. Dengan berbuat demikian beliau berpendapat masyarakat India dapat disatukan dengan lebih baik dan menjadi satu bangsa yang berpengaruh di dunia.

            Pada pendapat Gandhi, menyatukan seluruh masyarakat India dan meminta kemerdekaan dari British adalah satu agenda yang paling utama dalam hidupnya. Tanpa penyatuan yang telus dalam masyarakat India, ia akan mengakibatkan kacau bilau yang berpanjangan apabila India merdeka kelak. Maka baginya, tiada gunanya sebuah negara yang merdeka jika rakyatnya hidup dalam keadaan yang kucar-kacir dan tidak bersatu hati. Proses penyatuan masyarakat India yang terdiri dari banyak anutan ini telah menjadi usaha yang paling diambil kira oleh Gandhi.

            Gandhi juga berjuang untuk pemahaman keamanan di antara penganut dan pengikut yang berbilang kaum dan anutan agama. Bila mana berlaku pertelingkahan di antara penganut Hindu dan Islam, Gandhi berpendapat bahawa persengketaan ini tidak memberi keuntungan kepada mana-mana pihak dan kejadian ini juga telah menyebabkan Ganndhi berasa tidak senang hati. Beliau berasa amat sedih. Beliau juga telah menggesa agar diadakan rundingan damai untuk menyelesaikan permasalahan yang timbul dan apabila cadangan serta gesaan beliau tidak diambil peduli, Gandhi telah melancarkan puasa yang berpanjangan. Pernah satu ketika Gandhi berpuasa sehingga keadaannya menjadi semakin teruk apabila menyaksikan persengketaan di antara Hindu dan Islam di India yang menjadi semakin tidak terkawal.

            Melihat pada keadaan Gandhi yang semakin teruk, pengikut kedua-dua belah pihak telah berhenti bertelagah dan berdamai semula. Akhirnya kedua-dua belah pihak yang mencetuskan perasaan sedih Gandhi telah dapat hidup bersama di bawah satu bumbung negara yang diidamkan merdeka oleh Gandhi. Gandhi juga telah menamatkan puasa yang hampir meragut nyawanya bila kedua-dua belah pihak tadi mula berdamai dan berhenti berkelahi.

            Gandhi juga akan berpuasa bila berlaku sesuatu perkara yang tidak menyenangkan hati beliau. Keganasan serta ketidakadilan yang dilakukan oleh pihak British juga telah menyebabkan gandhi berpuasa. Tindakan berpuasa ini merupakan satu bentuk protes kepada pemerintah bagi menunjukkan ketidaksenangan hati beliau dengan situasi semasa yang melanda India pada ketika itu. Keganasan dan ketidakadilan menyebabkan Gandhi berasa amat sedih dan beliau berperasaan bahawa segala tindakan yang telah beliau lakukan adalah sia-sia sahaja bila mana berlakunya persengketaan sekali lagi.

            Pada tahun 1947, India mendapat kemerdekaan daripada British dan kuasa penjajah ini telah meninggalkan India dengan seribu satu kenangan yang amat pahit. Ketidakupayaan mereka menahan dan mengekalkan India sebagai tanah jajahannya merupakan satu tamparan yang hebat kepada British. Rakyat India telah meraikan kemerdekaan ini namun tidak kepada Gandhi. Beliau merasakan tiada gunanya maksud kemerdekaan kerana pertikaian dan konflik keagamaan meletus lagi di India selepas itu.

            Walaupun dengan puasa yang beliau buat telah menamakan semula persengketaan, kesedihan tetap terbit di hati Gandhi kerana perdamaian ini telah menyebabkan India berpecah dua iaitu India dan Pakistan. Pakistan adalah sebahagian negara yang kebanyakan rakyatnya beragama Islam dan India pula, majoriti rakyatnya beragama Hindu. Gandhi sebenarnya tidak mahu pemisahan ini berlaku kerana beliau berpendapat rakyat Pakistan adalah rakyat India. Beliau tidak dapat menahan perpecahan ini dari berlaku tapi beliau tidak mampu berbuat apa-apa untuk menidakkan sejarah tersebut dari berlaku.

PENUTUP

            Gandhi berjaya menyatukan rakyat India kerana bentuk penyelesaian yang diperkenalkan oleh beliau. Gandhi juga merupakan ikon masyarakat dunia pada masa ini jika kita jadikan usaha beliau menentang kekejaman dan kekerasan dengan bentuk yang lebih lembut diambil kira sebagai satu bentuk penyelesaian yang universal. Beliau juga telah membuktikan bahawa tidak mustahil untuk melakukan penentangan tanpa kekerasan tetapi beliau telah berjaya membenarkan segala usaha beliau itu.

            Gandhi telah berjuang sehingga ke akhir hayat beliau dengan bersifat mementingkan nilai kemanusiaan serta maruah setiap individu, bertoleransi dan yang pentingnya tanpa kekerasan. Beliau merupakan seorang pejuang yang menunjukan kepada umum bagaimana dunia ini boleh berada dalam keadaan yang aman tanpa persengketaan. Inilah yang menyebabkan rakyat India menyayangi Gandhi dan kebanyakan pemikir dunia ini menggunakan teori dan filosopi Gandhi sebagai ramuan mewujudkan keamanan dunia.

            Usaha Gandhi menyatukan seluruh rakyat India tanpa mengira kasta, agama dan kedudukan mereka adalah juga menjadi penyebab kepada keberkesanan usaha beliau untuk  memerdekakan India. Seluruh rakyat India berdiri di belakang Gandhi dalam perjuangan beliau. Satu perkara yang orang lain tidak jangka telah berjaya dibuktikan oleh Gandhi dan beliau telah memahatkan nama beliau sebagai menyalakan fahaman dan idea penentangan tanpa kekerasan dalam tiga revolusi iaitu penentangan tanpa kekerasan terhadap kolonialisme, penentangan tanpa kekerasan juga terhadap isu perkauman dan akhir sekali menentang kekerasan tanpa kekerasan.

            Namun, tidak semua apa yang dilakukan oleh beliau dapat menyenangkan hati setiap rakyat India. Ada juga yang berpendapat bahawa Gandhi adalah penyebab kepada perpecahan wilayah India dan ada juga yang mengatakan bahawa Gandhi adalah seorang yang pro Islam. Akibat daripada fahaman inilah beliau telah ditembak tiga kali dari jarak dekat oleh seorang fanatik Hindu pada 30 Januari 1948. Satu kehilangan yang amat besar bagi rakyat India dan Gandhi pergi bukan setakat meninggalkan nama tapi juga meninggalkan satu bentuk perjuangan dan penyatuan yang amat bermakna bagi rakyat India.

 BIBLOIGRAFI

1.          Bhikku Parekh, Gandhi, Oxford, Oxford Paperbacks, Oxford University Press, New York, 1997.

2.          Micheal Nicholson, Mahatma Gandhi, the man who freed India and led the world in non-violent change, People who helped the world, Exley Publication Ltd., United Kingdom, 1987.

3.          Shirer, WL, Gandhi, a memoir, Washington Square Press, New York, 1982.

4.          Philip G.H., Sejarah India, Dewan  Bahasa Pustaka, Kuala Lumpur, 1966.

MELAKA 16 Mei – Kira-kira 350,000 guru di seluruh negara merayakan Hari Guru tahun ini dengan berita gembira apabila Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi mengumumkan insentif baru bagi memperkasakan dan memartabatkan profesion perguruan di Malaysia.

Enam insentif itu termasuk keputusan Kementerian Pelajaran menaikkan pangkat dan gred guru-guru bukan siswazah yang telah melanjutkan pelajaran.

Berucap pada majlis sambutan Hari Guru Peringkat Kebangsaan di Dewan Seri Negeri, Ayer Keroh di sini hari ini, Perdana Menteri yakin dengan insentif-insentif itu guru-guru akan lebih bersemangat untuk bekerja.

“Saya berharap guru-guru akan berjalan sebatu ke depan. Inilah yang kita mahu.

“Mudah-mudahan apa yang diberikan ini akan diterjemahkan oleh para guru dengan bekerja lebih bersungguh-sungguh supaya kita dapat melahirkan pelajar yang lebih cemerlang,” katanya.

Pengumuman itu disambut tepukan gemuruh lebih 3,000 guru yang mendengar ucapannya. Turut hadir ialah isteri Perdana Menteri, Datin Seri Jeanne Abdullah, Menteri Pelajaran, Datuk Seri Hishammuddin Tun Hussein dan Ketua Menteri Melaka, Datuk Seri Mohd. Ali Rustam.

Menurut Abdullah, kerajaan bersetuju untuk mengambil kira pengalaman mengajar guru semasa dalam skim bukan siswazah DGA29 untuk dipertimbangkan kenaikan gred secara time-base setelah berada dalam skim siswazah iaitu dari gred DG41 kepada DG44.

“Kaedah yang akan digunakan ialah setiap tiga tahun pengalaman di gred DGA29 akan dikira sebagai satu tahun pengalaman di gred SG41, tertakluk kepada had maksimum pengiraan sebanyak tiga tahun pengalaman DG41.

“Insentif ini merupakan satu tambahan kepada keputusan kerajaan sebelum ini untuk memberikan hadiah kenaikan gaji kepada kakitangan awam,” kata beliau.

Perdana Menteri berkata, langkah itu juga bertepatan dengan gagasan kerajaan dalam membangunkan modal insan dan bersesuaian dengan dasar pensiswazahan guru yang menggalakkan guru-guru untuk melanjutkan pengajian mereka.

Beliau berkata, pada masa yang sama kerajaan juga bersetuju meluluskan cadangan supaya guru gred DG41 yang berasal dari skim bukan siswazah dan memegang jawatan guru besar akan dipertimbangkan untuk kenaikan pangkat ke gred DG44 selepas tiga tahun berkhidmat sebagai guru besar pada gred DG41.

Susulan kepada penambahan kuota jawatan dalam skim cemerlang sebanyak 300 peratus pada tahun 2006, beliau memberitahu, kerajaan bersetuju untuk menambah baik dua syarat skim guru cemerlang.

Ini termasuk memendekkan syarat tempoh kelayakan guru cemerlang dari tujuh tahun kepada lima tahun pengalaman mengajar bagi pengisian jawatan guru cemerlang DGA32 dari gred asal DGA29 dan jawatan guru besar cemerlang DG44 dari gred asal DG41.

“Bagi pegawai yang telah dinaikkan pangkat guru cemerlang di sesuatu gred, mereka boleh dipertimbangkan kenaikan pangkat ke gred selanjutnya tanpa perlu menunggu tempoh tiga tahun perkhidmatan dalam gred yang sedang disandang,” kata Perdana Menteri.

Beliau turut mengumumkan peruntukan 10 peratus daripada 1,700 kuota guru besar cemerlang DGA38 akan diberikan kepada pengelola dan guru yang berkhidmat di Kementerian Pelajaran, Jabatan Pelajaran Negeri dan Pejabat Pelajaran Daerah dengan syarat mereka menunjukkan prestasi yang cemerlang.

Selain guru dan guru besar bukan siswazah serta guru dan guru besar cemerlang, turut mendapat suntikan daripada insentif yang diumumkan itu ialah para pegawai pelajaran daerah (PPD).

Abdullah berkata, kerajaan bersetuju untuk menaikkan gred PPD dari gred DG48 kepada gred DG52 dan DG54.

Selain itu, menurut Perdana Menteri, kerajaan juga akan menyeragamkan struktur pejabat pelajaran daerah di seluruh negara dengan memansuhkan pejabat pelajaran gabungan (PPG) bagi negeri Sabah dan Sarawak.

“Selain kenaikan gred PPD, penambahbaikan ini juga akan mewujudkan ratusan jawatan kenaikan pangkat baru untuk para guru yang berkhidmat di pejabat pelajaran daerah,” ujar beliau.

Beliau turut mengumumkan kerajaan telah meluluskan cadangan penstrukturan baru Kementerian Pelajaran yang kali terakhir distrukturkan pada tahun 1995.

Peringkat awal kelulusan itu akan melibatkan pertambahan jawatan dan kenaikan gred bagi jawatan pengurusan tertinggi dan ketua bahagian dari gred DG54 hingga ke JUSA A.

Sebagai contoh, jelasnya, kesemua jawatan Timbalan Ketua Pengarah Pelajaran kini diseragamkan pada gred JUSA A berbanding sebelum ini berbeza pada gred JUSA A, B, C dan DG54.

Beliau percaya penstrukturan itu dapat memantapkan sistem penyampaian pendidikan di setiap peringkat di negara ini.

Oleh LUKMAN ISMAIL dan NORIZAN ABDUL MUHID

Dahaga kasih padamu
Tiada akhirnya
Dalam kepekatan malam
Kaulah bintang
Ku gapai jatuh
Untukmu sentuh
Namun bagiku hadirmu
Seminit menjadi penawar

Sampai bilakah kita ini
Asyiknya merindu sendiri
Ada kasih dan ada cinta
Tapi terhalanglah
Oleh insan alpa
Materialistik yang
Menghukum cinta
Sebegini…

Bebaskanlah kita ini
Di belenggu dunia

Andai hanyut bahtera
Kita rela di lautan gelora
Itulah rela
Kita berdua

Hadirlah kau kasih
Nyatakan cintamu
Doaku yang lama

Inginku bawamu
Bersama hasratku
Meniti suratan
Agar kenal kebahagiaan

Takdir kita kasih
Tuhan menentukan
Serah keimanan
Pasti sinar kebahagiaan

Jua kaulah insan suci
Wangian syurgawi
Pekat malam yang berlabuh
Aku teguh… di jiwa
Kau tiba jua…